نتیجه نظرسنجی

در مطلب قبلی نظرسنجی در مورد ادامه یا پایان فعالیت وبلاگ درج کردم که در مدت ۵ روز از ۲۲ تیرماه تا آخرین لحظه نظرسنجی ۵۶ نفر شرکت کردند که ۵۳ نفر رای به ادامه فعالیت و ۳ نفر رای به پایان فعالیت وبلاگ بندرجاسک دادند.

از همه شما دوستان و بازدیدکنندگان عزیز که در نظرسنجی شرکت کردید ممنونم و امیدوارم در ادامه فعالیت با دست نوشته هایم هیچ کس را نرنجانم و انتظار دارم که در آینده پس از نوشتن هر مطلب انتقادی من را تحقیر و کوچک و تحت فشار قرار ندهند. به عنوان یک شهروند و یک جوان حق دارم سوالاتی را که من و بسیاری از افراد جامعه در ذهن داریم مطرح کنم تا به جواب واقعی برسم.

     

آقایانی که همیشه دم از دموکراسی و آزادی بیان می زنید ، آیا این بود آزادی بیان و قلم و دموکراسی؟ شماهایی که هر جا می روید و دم از اصلاحات و نقد جامعه می زنید روزی هم مطمئن باشید خود نقد می شوید ، این تاریخ معاصر و شهر ماست که من و شما را در آینده بابت افکارمان نقد می کند. من با شماها که دم از آزادی قلم می زنید حالا حالا کار دارم...

بابت نوشتن مطلب انتقادی مرد نکونام خطاب به دوست بزرگوار آقای فلاح کهن بسیاری از افراد قصد جان فدایی و سخنگویی برای آقای فلاح کهن را داشتند و قبل از ایشان نظرات تند خود را مستقیم و غیرمستقیم به من می رساندند و حتی درخواست حذف مطلب را از من کردند ،همان افرادی که شعار آزادی بیان را همیشه به کار می برند و به نام حقوق مدنی ودموکراسی در محافل فرهنگی اظهار نظر می کنند که البته انتقادات را در سطح کشور می پذیرند و اگر روزنامه نگار یا وبلاگ نویسی در سطح منطقه یا شهرستان نقدی را منتشر کرد چنان او را تحقیر می کنند که منتقد تخته کردن در روزنامه یا وبلاگ را به ادامه کارش ترجیح می دهد

ظهر دوشنبه به دعوت آقای فلاح کهن به دفتر کار ایشان رفتم و در مورد وقایع چند ماه اخیر به مدت ۹۰ دقیقه صحبت کردیم.از رفتار و نحوه صحبت آقای فلاح کهن به این نتیجه رسیدم که نظرشان به عنوان نقدشونده بلعکس جان فدایان! در مورد مطلب مثبت بوده و به تک تک موضوعاتی که مطرح شده بود با صبر و حوصله پاسخ دادند. نکته جالب و قابل توجهی که در مطلب قبل از یاد برده بودم بازدید صبحگاهی در قبل از ساعت اداری آقای فلاح کهن از وبلاگ های جاسک و هرمزگان است که نشان از علاقه ایشان به وبلاگ نویسان است.

اين مطلب توسط: فرزاد بادروج در تاريخ : پنجشنبه 27 تیر1387 در ساعت 3:6 درج شده. | |

نظرسنجی

بعد از ۷۲ ساعت توقیف و فیلتر شدن وبلاگ بندرجاسک ادامه یا پایان فعالیت این وبلاگ را در قالب یک نظرسنجی گنجانده ام که شما می توانید در جدول زیر یا ستون روبرو نظر خود را بیان کنید.

 

اين مطلب توسط: فرزاد بادروج در تاريخ : شنبه 22 تیر1387 در ساعت 15:16 درج شده. | |

مرد نکونام

شنیده ها حاکی است محمد فلاح کهن رئیس آموزش و پرورش جاسک رفتنی است.

جاسک نیوز: اگر این خبر صحت داشته باشد به نظر این مدیریت کار درستی نیست هرچند جابجای حق مسلم رئیس هر سازمان و مدیر کلی است ولی خواستهای مردم و نمایندگان مردم را مد نظر قرار دهند.

منبع : جاسک نیوز  جمعه ۱۴ تیرماه ۸۷ ساعت ۹:۴۲ بعدازظهر

*******************************************************************************************

همیشه دوست داشتم افرادی که احترام خاصی برایشان قائلم را نقد کنم ولی عواملی که در پیش روی من بودند انتقاد ناپذیر بودن آنان و جامعه خالی از ظرفیت نقد بوده است. بعد از دیدن خبر فوق در جاسک نیوز فرصت را برای نقد محمد فلاح کهن در طی ۵ سال و نیم مدیریت آموزش و پرورش جاسک مغتنم شمردم.

دوستی و ارتباط من با محمد فلاح کهن به بیش از ۲ سال باز می گردد ودر طی این مدت با خلقیات و شخصیت وی آشنا هستم و می دانم بعد از خواندن مطلبم که نقدی بیش نیست مانند سایرین ناراحت نخواهد شد.

فلاح کهن از بهمن ۸۱ در جاسک است و در طی این مدت تنها هنری که وی داشته این بود که خیرین را چگونه به جاسک جذب کند با پول های آنان چطور فضای آموزشی بسازد.اگر بخواهیم این مسئله را باز کنیم می بینیم که هزینه و مخارج ساخت و سازهای کلان فضاهای آموزشی در شهرستان جاسک را فلاح کهن و مدیران سازمان آموزش و پرورش و سازمان نوسازی مدارس پرداخت نکرده اند که بخواهیم سنگشان را به سینه بزنیم  بلکه خیرین دلسوزی در داخل و خارج از کشور داده اند که در سال های ۸۴ و ۸۵ برای تجلیل از این بزرگواران مراسم های با شکوهی برگزار شد.روابط حسنه فلاح کهن با مجمع خیرین هرمزگان و خیرین مدرسه ساز عضو طرح جامع یاوری باعث شد که از سال ۸۳ شاهد ساختمان های بزرگ و شیک آموزشی در جاسک باشیم.

منکر عملکرد مثبت فلاح کهن در جاسک نیستم و او را در طی چند سال اخیر برترین و محبوب ترین مدیر در سطح ادارات شهرستان جاسک می دانم ولی بعضی از رفتارها و عملکردهای او در طی این مدت بسیاری از مردم را رنجانده است. ابتدا باید به استخدام بیش از حد نیروهای غیر بومی در طی ۵ سال اشاره کنم. بیشترین هجوم و استخدام نیروهای غیربومی و غیر هرمزگانی در دوران مدیریت فلاح کهن بوده و تا ابتدای سال تحصیلی ۸۶ هم ادامه داشت. از طرفی مسئله کمبود نیروی آموزشی و از طرف دیگر بیکاری جوانان جاسک و از طرفی مدیریت این بزرگوار...

ورود فلاح کهن به سیاست و سیاسی بازی در اواخر سال ۸۶ بسیاری از دوستان و نزدیکان او را ناراحت و دلسرد کرد. شخص من فلاح کهن را یک غیر بومی می دانم و به همین دلیل او حق نداشت در رای مردم و دوستان جاسکی اش دخالتی داشته باشد و تعیین تکلیف کند که به فلانی رای بدهید یا ندهید. فلاح کهن برای سپاس و قدردانی از میرخلیلی که تائید صلاحیتش را در انتخابات حوزه قلعه گنج گرفته بود تا آنجایی که توان داشت به افراد نزدیک و دوستان خود سفارش می کرد فقط به میرخلیلی رای بدهید و این گونه یک غیر بومی در رای مردم جاسک و برای موفقیت یک غیربومی دیگر تلاش کرد. قصد ندارم قضایای پیش آمده در ایام انتخابات را پیش بکشم و به همین دلیل از این موضوع خارج می شوم.

نکته دیگر در مورد فلاح کهن ، معرفی یکی از بستگان نزدیک خود در کهنوج یا جیرفت ، به دانشگاه آزاد جاسک برای احراز پست معاونت آموزشی بوده است. باز هم نیروهای بومی و لایق از رسیدن به شغل و کار مناسب در دانشگاه آزاد عقب ماندند و آیا دانشگاهی که برای مردم و جوانان و تحصلیکردگان این خطه تاسیس شده جای بیکاران شهرهای دیگر است؟؟؟

 و...

این انتقادات به محمد فلاح کهن وارد است و او قبل از رفتن از جاسک باید برای افکار مردم جاسک جواب بدهد. سعدی می گوید مردم خوش نام و نکونام هرگز از صفحه روزگار محو نمی شود ، پس آقای فلاح کهن تا محبوبیتت در بین مردم جاسک کم نشده به جایی که دوست داری برگرد زیرا مردان بزرگ در اوج خداحافظی می کنند.

ما جاسکی ها باید نظریه گردش نخبگان را مدنظر داشته باشیم و بدانیم که گردش نخبگان باعث ایجاد نوعی تعادل اجتماعی در منطقه می گردد و گردش نخبگان یا فردی را از پائین به بالا می برد و یا از بالا به پائین که قطعا رفتن فلاح کهن نوعی گردش نخبه دسته اول ( از پائین به بالا ) است و او بعد از رفتن جاسک خوشنام و تر و موفق تر خواهد بود و با رفتن نخبه ای مانند او آسمان به زمین نمی آید و شاید نخبه دیگری بر صندلی مدیریت آموزش و پرورش جاسک تکیه بزند و در پست های قبل اشاره کرده ام که در بدنه آموزش و پرورش مدیران توانمندی برای اداره امور داریم و می توانیم بعد از رفتن فلاح کهن به بومیان اعتماد کنیم ، همانطور که خداوند یکتا برای هدایت قوم های مختلف افرادی را از میان همان مردم و قوم برای پیامبری بر می گزید.

اين مطلب توسط: فرزاد بادروج در تاريخ : یکشنبه 16 تیر1387 در ساعت 21:55 درج شده. | |

مادرم تاج سرم

می گویند در رسم و مسلک ما نیست از این مناسب ها بگیریم و برای این روزها پیام های تبریک بفرستیم.

می گویند این کارها را انجام دادن بدعتی بیش نیست و هر کس این کارها را انجام دهد میخواهد فرهنگ اسلامی را زیر سوال ببرد.

می گویند این جنگولک بازی ها درست نیست و هر کس آن را انجام دهد...

                                             

فرستادن پیام تبریک برای مادران و پاسداشت این روز حداقل میزان تشکر از مقام مادر است.

مادرانی که با صبر و بردباری ما را به اینجا رساندند و برای موفقیت ما چه شب هایی بر روی جا نماز دعا کردند و اشک ریختند. آیا پاسداشت روز مادر و قدردانی از زحمات آنها بدعت  و بی فرهنگی و جنگولک بازی است؟ صدبار دیگر هم می گویم انجام دادن این کارها تنها گوشه ای از قدردانی از این مقام بزرگ است. هنوز دیر نشده ، امشب دست مادران ( در قید حیات ) و خاک آنها ( رفتگان ) ببوسیم...

مادرم نگاه تو مرا دواست ، نوازشت مرا شفاست... روزت مبارک

گریه کردم مثل ابرا بی تو مادر
شد دل من جای غصه ها بی تو مادر
رسول خدا گفت بهشت زیر پای توست بخواب مادر
برای همیشه قلبم فقط جای توست بخواب مادر

رفتی و من تنها ماندم
باغصه هام و غم هام ماندنم
گر که تو را آزردم مادر حلالم کن

بعد از تو من بی پناهم
ای که بودی تکیه گاهم
خیز و بنگر اشک و آهم
مادر حلالم کن

"سامی یوسف"

چند لینک جالب و دیدنی در مورد روز مادر و بزرگداشت مقام زن:

کلیپ فارسی: مادر از سامی یوسف

فیلم: میم مثل مادر

کلیپ تصویری زیبا: روز مادر مبارک

تصاوير ديدني: زنان تلاشگر، روزتان مبارک

                      

اين مطلب توسط: فرزاد بادروج در تاريخ : سه شنبه 4 تیر1387 در ساعت 21:28 درج شده. | |

خدا نصیب نکند آلزایمر

یکم: کودک 4 یا 5 ساله به نظر می‌رسید و مثل اکثر هرمزگانی‌ها قدی کشیده و اندامی لا‌غر داشت و در ایستگاه میناب در کنار مادرش چشم انتظار روی نیمکت‌های داغ فلزی نشسته بود تا وسیله‌ای برسد و از گرمای تابستان بندر راحت شوند و بروند به روستای‌شان. بروند به خانه و کاشانه و کنار خواهر و برادرانی که احتمالا‌ سخت منتظرشان بودند.

دست کودک که او را به یک سو مایل کرده بود در گچ بود و حمایل گردان‌اش و سفیدی گچ به خوبی نشان می‌داد که تازه از یک مرکز درمانی یا بیمارستانی مرخص شده‌اند. مادر خسته از نیامدن ماشین‌های عبوری، تکه کارتنی را پیدا کرد و شروع نمود به دمیدن کودک‌اش که عرق از سر و روی‌اش روان بود و یک راست می‌رفت به سمت زخم دست‌اش.

ماشین جدیدی از راه نرسید تا از حجم مسافران شرجی‌زده‌ی علا‌ف کم کند اما پدر با پلا‌ستیکی از دارو و درمان و چهره‌ای درمانده‌تر از راه رسید. کودک لبخندی زد و پدر یکی از سه فلا‌فل خریده را نهاد میان انگشتان‌اش تا خودش قوطی نوشابه را باز کند. زن اما سهم خود و مردش را درآورد تا بدون حرف و حدیثی درسکوت بخورند و شلوغی این شهر بی‌تفاوت را بدرقه کنند.

دوم: حالا‌ دیگر ساعت از 12 ظهر هم گذشته بود و ما با هم همسفر بودیم. آن‌ها به میناب می‌رفتند تا بعدش بروند به جاسک و شب‌اش برسند به روستای شان درحوزه شرق در مرز با بلوچستان.

ما سه نفر بودیم. البته دقیق‌ترش چهار نفر. چراکه زن کودک را روی پایش نهاده بود تا مثلا‌ کرایه کمتری بدهند و سختی راه و تنگی جا بماند برای زن که تا آخر مسیر هیچ حرفی نزد نه با مرد و نه با کودک. شاید به آینده فکر می‌کرد و شاید هم به گذشته‌ای نه چندان دور که وقتی کودک افتاد و دست‌اش ورم کرد چه قدر التماس کرده بود به مردش که کودک را همان اول بیاورند بندر و به دکترهای جاسک و میناب بسنده نکنند و مرد هر روز به بهانه‌ای طفره رفته بود و همه چیز را ساده گرفته بود. مرد اما آن قدرها هم صبور نبود و خودش بی آن‌که من چیزی بگویم، بی آ‌ن‌که سوالی بپرسم سر سخن را باز کرد. شاید این چندروز علا‌فی در بیمارستان‌های بندر حسابی دلش را پرکرده بود که بدون تلنگری باز شود و قصه را از همان اول بی هیچ کم و کاستی بگوید. نمی‌دانم شاید می خواست از شر نگاههای خیره من خلا‌ص شود و شاید از شر خودش و شاید هم از سکوت زن. شاید به در می‌گفت تا پنجره بشنود تا قهر زن بشکند و بداند که اگر او دلی شکسته دارد، مرد غرور له‌شده‌ای دارد که آن را در همان خیابان‌های غریب بندر جا نهاده است.

سوم: قصه‌گویی  مرد که تمام شد نوبت به من رسید که بی‌گدار به آب نزنم. گفتم: خوب مرد چرا همان اول اقدام نکردیدکه این قدر گرفتار نشوید؟چرا همان روزهای اول نیامدید بندر؟ آن وقت هم رنج کودک کمتر می‌شد و هم گرفتاری خودت. حیف نیست که آینده یک بچه فدای سهل‌انگاری پدر و مادر بشود؟ قصه سلا‌متی است آقا قصه امیر ارسلا‌ن که نیست! اگر خودت بودی چه؟ می‌دانی این بچه این یک‌ماه چه رنجی کشیده است؟ کدام زخم و شکستگی را دیده‌ای که خود به خود خوب شود؟ فکر نمی‌کردی دوره حکیم‌های محلی گذشته؟ فکر نمی‌کردی پدری گفته‌اند و پسری؟ اگر عفونت وارد خونش می‌شد چه؟ اگر خودت بودی چه؟ و...

خشاب سوال‌‌ام که تمام شد مرد که در تمام مدت به کف ماشین خیره شده بود سکوت‌اش را شکست و بدون آن‌که سرش را به سمت من بگرداند، بلند کرد و پوزخندی زد و گفت: تو می دانی فقط کرایه یک نفر از حوزه شرق جاسک تا بندرعباس برای یک بار آمدن و رفتن چه قدر است؟

من نمی‌دانستم و شاید خیلی چیزهای مهم‌تر را هم نمی‌دانستم. فکرش را که کردم اصلا‌ من هیچ نمی‌دانستم. هیچ.

مرد سوال دیگری نکرد چرا که سکوت من بهترین جواب بود. حالا‌ نوبت من بود که سکوت کنم و زن کم‌کم به زبان بلوچی کودک‌اش را به حرف آورده بود و راننده هم مرد را به حرف کشیده بود تا مسیر کوتاه‌تر شود.

چهارم: هیچ لا‌زم نیست که منتظر آمارهای رسمی و نظر کارشناسان خبره اقتصادی باشید. بی‌سواد هم که باشید کافی است اول هر ماه دست در جیب‌تان بکنید تا درک کنید که نرخ تورم چه‌قدر است. تا بفهمید که غول گرانی با زندگی‌تان چه می‌کند.

گرانی اگر هزار و یک عارضه و بلا‌‌ داشته باشد یکی اش هم همین «فقر پنهان» است که روز به روز عیان‌تر می‌شود. فقر پنهانی که چهره‌اش را نه در شکل گدایان حرفه‌ای که در چهره‌ی مردم شرافت‌مندی نشان می‌دهدکه صورت‌شان را مدام باید با سیلی سرخ کنند. فقری که چهره اش را در سبد غذایی هفتگی مردم نشان می‌دهدکه هر ماه سبک و سبک‌تر می‌شود. در تفریح و مسافرتی نشان می‌دهد که به ناگزیر یا فراموش می شود یا به سال‌های نامعلوم موکول می‌شود. در آموزشی است که به تعویق می‌افتد. در ازدواجی است که تا اطلا‌ع ثانوی به تاخیر می‌افتد و در بهداشت ودرمانی است که سعی می‌کنیم به خاطر هزینه‌های سرسام‌آورش بگذاریم برای آخر کار. و اگر برای خودمان باشد می‌ماند برای وقتی که درد و رنج امان‌مان را ببرد وقتی که دیگر نتوانیم حتی تظاهر به سلا‌متی بکنیم و بیایند و زیر بغل‌مان را بگیرند و ببرند. و درد اصلی‌مان وقتی شروع می‌شود که بشنویم چرا این قدر دیر آمدید؟ اگر همان روزهای اول می‌آمدید هم خرج‌تان کم‌تر بود و هم دردتان!

حکایت آن کودک بلوچ جاسکی و پدری که شرمنده فرزندش بود قصه فرد نیست داستان مردمی است که فراموش شده‌اند.

 

اهالی محترم قدرت! آقایان! تریبون‌های خاموش! میکروفون‌های ساکت! نطق‌های پیش از دستور! خطابه‌های گران‌سنگ! تن‌تان سالم. راستی که بد دردی است این آلزایمر!  خدا نصیب‌تان نکند آلزایمر!

 

                                                                                                             به قلم محمد ذاکری

متن کامل در روزنامه صبح ساحل (+)            وبلاگ شخصی محمد ذاکری (+)

 

   

اين مطلب توسط: فرزاد بادروج در تاريخ : شنبه 1 تیر1387 در ساعت 20:17 درج شده. | |